Omkijken en vooruit denken….

Misschien wel een beetje een vreemde titel voor een blog, maar zo voelt het op dit moment wel. Het afgelopen schooljaar is voorbij gevlogen. Het was een heel afwisselend jaar; begeleiden van leerkrachten met dynamische groepen, trainingen, presentaties en workshops Klasse(n)Kracht geven, coaching van individuele leerkrachten, studieochtenden verzorgen over Deep Democracy en zelf Level 2-3 afronden, brugklasbegeleiding opzetten en geven en misschien vergeet ik stiekem nog wel het een en ander. Kortom, het was zeer afwisselend! Wanneer ik omkijk en door mijn agenda blader snap ik af en toe niet hoe ik het allemaal gepland heb gekregen, maar… het is gelukt!

“Omkijken en vooruit denken….” verder lezen

Spiegeltje, spiegeltje….

Laatst kwam ”ie’ weer voorbij op tv. Een musje vliegt een groot Nederlands warenhuis binnen. Vliegt van de sieraden, via de herenkostuums naar de parfums en komt op de roltrap terecht. Aan het einde van de roltrap, op waarschijnlijk de damesafdeling, komt hij oog in oog te staan met een pauw. Althans, dat lijkt erop. Hij spreidt zijn vleugels en de pauw ook… of…. is hij zelf de pauw? Het is maar hoe hij het bekijkt…. Het ligt eraan in welke spiegel hij kijkt of, door welke bril… of… wat voor een dag hij heeft….

Zo gaat het ook vaak in een groep. Bij de begeleiding van dynamische groepen kom ik het vaak tegen. De eerste keer dat ik in de groep kom en een nabespreking heb, staat soms het water aan de lippen bij de leerkracht. Of ze (of hij) nu links of rechtsaf gaat, mee beweegt of ‘streng’ vasthoudt aan de afspraken die gemaakt zijn; Het werkt niet! Of eigenlijk: het lukt niet! Terwijl je dit leest, hoor je waarschijnlijk de zucht van de leerkracht tussen de woorden door. Wat ik dan voor ogen heb, is van de leerkracht weer ‘een pauw’ maken……

“Spiegeltje, spiegeltje….” verder lezen

De mol(len) op de sabotagelijn

Gisteravond, Wie is de mol? Het enige programma wat ik moét zien of waarbij ik de volgende dag meteen even Uitzending-gemist moét kijken. Heerlijk om mezelf kwijt te raken in speuren naar opvallende zaken, kandidaten die wel erg onhandige acties hebben of die zich juist op laten gaan in de groep. Ze sluiten bondjes met de een en soms ook bondjes met de ander. Nooit wetende of ze op het goede spoor zitten. En dan komt het moment van de executie, vragen beantwoorden over de mol. Wie het minst aantal vragen goed beantwoordt, moet helaas naar huis. Dus: hoe goed denk jij de mol te kennen? Zelf speur ik heerlijk mee. Mijn belangrijkste doel; zorgen dat er geen tunnelvisie ontstaat!

Tunnelvisie, zo herkenbaar ook in groepen. In mijn begeleiding van leerkrachten met dynamische groepen kom ik het zó vaak tegen; de tunnelvisie. Wanneer ik bij de intake uit pluis waar het probleem zit, kom ik negen van de tien keer bij ‘dat ene kind’ terecht. En ‘dat ene kind’, daar kan de leerkracht vaak genoeg over vertellen. Soms zelfs zoveel dat ik bijna de indruk krijgt dat het ’t enige kind in de klas is.

“De mol(len) op de sabotagelijn” verder lezen

Trots! Over kwaliteiten en talenten gesproken…

Van slager tot filmmaker. Soms heb je wat anders nodig of moet er iets gebeuren om je passie te ontdekken…. Op 15-1-2019 verscheen het volgende artikel in de Gelderlander, geschreven door Peter Deurlo.

Hoe Wimke uit Wamel Jos Kruisbergen inspireerde Maas en Waal in beeld te brengen

WAMEL – Jos Kruisbergen liep zijn met zijn camera op de dijk en passeerde dorpsgenoot Wimke Janssen. Een emmertje spijkers en een hamer in de hand. Wat ga je doen, Wimke? De camera snorde en Wimke vertelde honderduit over de noodzaak van veebestendig prikkeldraad.

Later op die dag, diep in de vorige eeuw, keek Kruisbergen de film terug en zag hoe fotogeniek zijn dorp is. De dijk omzoomd door fluitenkruid, de kerktoren die als een vinger naar de staalblauwe hemel wijst. Wat een lukrake ontmoeting was, bleek ineens Kruisbergens eerste documentaire. ,,Op die dag is het begonnen”, bezweert Kruisbergen. ,,Ik zag hoe ik de films in mijn hoofd kon vangen met de camera.”

Een leuke hobby voor een slagerszoon, dat filmen. Maar hoe kom je dan op televisie?

“Trots! Over kwaliteiten en talenten gesproken…” verder lezen

23.58, 23.59…….. 2019!

En dan is het ineens al weer 2019! Waar blijft de tijd? Heb al weken het plan om weer eens wat te schrijven, maar keer op keer kwam het er niet van. De tijd blijkt keer op keer een probleem. Steeds wanneer ik bedenk dat ik wellicht wel een gaatje in mijn agenda heb om er even rustig voor te gaan zitten, wordt het gaatje opgevuld. Maak je geen zorgen, meestal zijn het leuke dingen. Dingen waar ik energie van krijg en die dan ineens op mijn pad lijken te komen.

Wat dat betreft was 2018 weer een leerzaam jaar; nieuwe uitdagingen, verder groeien in de dingen die ik doe, mijn eigen activiteiten uitbreiden en het daardoor op school meer los moeten laten. Soms werkelijk een onmogelijke opgave voor mij. Ik kom mezelf regelmatig tegen. Kom erachter dat ik dus écht niet op twee plekken tegelijk kan zijn; zowel fysiek als in gedachten.

“23.58, 23.59…….. 2019!” verder lezen