Samen weer naar school?!

We mogen weer!

Althans, voorzichtig, met gepaste afstand, 1,5-meterend (nieuw werkwoord!), in gedeelde (vast samengestelde) groepen die allemaal apart buiten spelen, de helft van de tijd naar school, met hooguit één ouder per gezin en buiten de poort, desinfecterende doekjes, extra zeep, intensieve schoonmaak, aangepaste looproutes, oudergesprekken die digitaal plaats blijven vinden…

….en zo nog een aantal andere belangrijke zaken om zo veilig mogelijk naar school te kunnen.

Gaan we met z’n allen aan de slag met de zogenaamde leerachterstanden? (Overigens kan ik dit woord zo langzamerhand niet meer horen of lezen. Ik ben namelijk van mening dat kinderen in deze periode misschien wel meer geleerd hebben dan wij ze als school ooit hadden kunnen bieden, maar dat is een andere discussie..)

OF: … gaan we er met z’n allen voor zorgen dat kinderen weer met plezier naar school gaan! Zich op school veilig voelen. Weer samen met andere kinderen kunnen leren en spelen. Samen kunnen lachen, verdrietjes kunnen delen, ervaringen kunnen vertellen, elkaar weer écht zien en horen. Dit lijkt mij de beste optie. Mijn visie is nog altijd: kinderen komen pas tot leren als ze fijn, lekker in hun vel, vertrouwd en veilig voelen.

“Samen weer naar school?!” verder lezen

In drie stappen door de Corona-crisis….

20 juni 2017: Ik schrijf over een eendje wat piepend beneden in het water in z’n eend(t)je aan het dobberen is. Ach wat sneu, zo’n klein kleintje. Helemaal alleen in de grote vijver. Ver weg van zijn broertjes, zusjes en zijn ouders. Het klopt niet om het zo alleen te zien zwemmen.

9 april 2020: Opnieuw hoor ik gepiep vanaf mijn balkon. Dus als een speer hang ik al over de balustrade om te kijken of er weer een weesje daar beneden zwemt. Maar nee, deze keer is het geen eend(t)je, maar zijn het tien kleine eendjes en een moeder eend. Ik wil bijna roepen: Denk aan de 1,5 meter! En realiseer me ineens weer in wat voor een rare wereld we op dit moment leven.

Na het bericht dat de scholen moesten sluiten, heb ik eerst een week in een soort van ‘laat-me-even-bijkomen-van-dit-bericht-stand’ geleefd. Waar ik normaal echt snel de draad kan oppakken en kan bedenken; oké, dit is de situatie en zo ga ik (of gaan we) het aanpakken, leek het nu een soort van vacuum te leven met een groot onheil wat boven me hing. Ik kwam er maar niet doorheen. Heb verschillende draadjes opgepakt, om ze vervolgens weer net zo hard los te laten. Na een week kwam ik tot de conclusie; dit gaat ‘m zo niet worden. Dus het moet anders!

“In drie stappen door de Corona-crisis….” verder lezen

Met RESPECT online….

In tijden van crisis verandert er ineens vanalles; van samen leren naar afstandsleren, van groepen naar individueel achter de laptop. Hoe zorg je er als leerkracht voor dat je in verbinding blijft met jouw groep? En dat jouw groep een positieve groep blijft? In tijden van crisis is samenwerken nóg belangrijker.

Hoe gaaf is het dan om samen met Team Klasse(n)Kracht!® aan de slag te gaan! We hebben een prachtig e-book voor je gemaakt om de verbinding met je klas te kunnen houden…. ook op afstand!

Ga ermee aan de slag! We hebben tenslotte nog even te gaan hoor ik net. In ieder geval tot 28 april en daarna?? Ik heb werkelijk geen idee. Samen met Team Klasse(n)Kracht!® zal ik je in ieder geval van genoeg informatie voorzien om de verbinding met je groep te kunnen blijven houden. Want, naast het feit dat we hopen dat kinderen thuis ook nog wat schoolwerk maken, is en blijft de verbinding belangrijk om ná deze periode weer goed te kunnen (door)starten.

Wil je dit e-book ontvangen? Meld je dan aan op mijn blog. We zijn inmiddels al bezig met het vervolg op dit eerste deel. En wil je het volgende deel ook ontvangen, dan moet je wel aangemeld zijn. 😉

Voor mijn trouwe volgers: jullie ontvangen het boek rechtstreeks in je mail hoor.

Ben heel erg benieuwd naar jullie reacties. Dus laat ze hier achter of op LinkedIn. We houden contact, met méér dan anderhalve meter afstand.

Weer terug….

…. het klinkt alsof ik ben weggeweest. En, tja, dat was ik eigenlijk ook wel. Fysiek nog steeds aanwezig, maar in gedachte met andere dingen bezig. In een paar maanden tijd is er veel gebeurd. Zonder in teveel details te treden; in vijf weken tijd afscheid nemen van zowel mijn verstandige vader als mijn geliefde oma is best veel. Veel om te verwerken, veel om een plek te geven. Niks is meer hetzelfde en alles is anders.

Het mooie is wel, dat ik nog steeds het gevoel heb dat ze bij me zijn. Vooral de aanwezigheid van mijn pap, voel ik elke dag. Het kán natuurlijk het gevoel van missen zijn, maar ik ben er echt van overtuigd dat hij gewoon niet wég is! Hij is gewoon ergens anders. Ik kan niet meer mét maar wel tégen hem praten. Ik kan hem niet meer zien, alleen zijn foto. Ik kan hem niet meer voelen, maar hij is er wel! Ik weet het zeker en zo af en toe laat hij even weten dat hij er écht nog is. Hoe dat kan? Dat lees je straks….

“Weer terug….” verder lezen

Werk of passie?

‘Juf…..juhuf…..Júf!

En dit in herhalend repertoire. Ik schrik wakker en het is niet het woord ‘juf’ wat ik hoor, maar het woord ‘zuster’. Ik ben in een verpleeghuis, waar ik eigenlijk dezelfde dingen hoor en zie als op school: Goeiemorgen mevrouw Janssen, hebt u lekker geslapen? Och meneer van Dijk, heeft u een nieuw blouse aan?! Mevrouw Peters, zal ik u even helpen om naar de huiskamer te gaan? De dienstwissel heeft plaatsgevonden en er is weer een nieuwe ploeg die vol passie en liefde voor de mensen aan de slag gaat. Even contact maken met de mensen die er er zijn, laten weten dat je er voor ze bent.

“Werk of passie?” verder lezen